Pochodzący z Indonezji (Jawa, Sumatra) gatunek odkryto w roku 1846. Początkowo występował również pod nazwą Betta trifasciata oraz Panchax pictum.
Pochodzenie
Zamieszkuje czyste i wartko płynące wody strumieni górskich, gdzie można go znaleźć w ich spokojniejszych strefach oraz miejscach, w których występuje mieszanina ściółki i skał. Znajdowano go również w przydrożnych rowach a nawet sztucznych zbiornikach na wodę.
Hodowla
Bojownik jawajski jest płochliwą rybą o spokojnym usposobieniu. Można je hodować w parach w akwarium jednogatunkowym lub z innymi nieagresywnymi rybami w akwarium towarzyskim, jednak muszą mieć odosobnione miejsce, gdzie będą mogły swobodnie przystąpić do tarła.
Akwarium powinno mieć wymiary 60×30 cm z aranżacją z dużą ilością roślin, korzeni, suchych liści oraz grotami z kamieni. Wskazane są rośliny pływające, będące schronieniem dla samca inkubującego ikrę. Woda powinna być czysta i natleniona, jednak o spokojnym nurcie. Ryby te preferują wodę od miękkiej do średnio twardej (4-14˚n) o pH w granicach 6,0 – 7,5 i temperaturze w zakresie 22-25˚C (w trakcie tarła 27-28˚C). Bardziej komfortowo czują się w słabym oświetleniu.
Wymagana jest pokrywa, aby zapobiec wyskoczeniu bojownika.
Pokarm
W naturze Betta picta poluje na bezkręgowce wodne i lądowe.
W hodowli w akwarium preferowany jest różnorodny pokarm żywy i mrożony, np. artemia, rozwielitka, larwy komara, auloforus, ochotka. Możliwe jest, że ryba przyjmie również suchy pokarm – taki, który zostanie uznany przez nią za odpowiednio smaczny.
Dymorfizm i rozmnażanie
Ryby te dorastają do 6 cm, ich ciało jest wydłużone, a dojrzały samiec ma szerszą głowę niż samica. Głowa generalnie jest jaśniejsza niż reszta ciała, jednak samiec ma na niej widocznie więcej opalizujących łusek. Tułów jest brązowy, po bokach przebiegają 3 poziome linie, z których środkowa jest najwyraźniej zaznaczona. Płetwy brzuszne są koloru czerwonego, natomiast pozostałe płetwy mają ciemnoczerwony odcień, przy czym płetwa odbytowa i część płetwy ogonowej posiadają szeroki brzeg w kolorze zielonkawym bądź błękitnym. Na reszcie płetw brzegi te są delikatniejsze. Samiec jest intensywniej wybarwiony od samicy, ma też więcej opalizujących łusek. Betta picta zaliczają się do gębaczy, czyli ryb, które inkubują ikrę w pysku.
Aby ryby przystąpiły do tarła, temperatura wody powinna wynosić 27-28˚C. Podczas zalotów samiec owija się wokół samicy w typowy dla bojowników sposób i wtedy też uwalniane są jaja i mlecz. W trakcie trwania tarła samica wyłapuje do pyska jaja, które wypadają z odpowiednio ułożonej płetwy odbytowej samca i wypluwa je tuż przed jego pyskiem. Ten zbiera sukcesywnie zapłodnioną ikrę, którą następnie inkubuje w pysku aż do czasu wylęgu (przeważnie 14 dni). Aby zapobiec połknięciu lub przedwczesnemu uwolnieniu ikry dobrze jest ograniczyć sytuacje stresowe i nie dokonywać żadnych zmian w aranżacji bądź obsadzie zbiornika. Narybek jest wystarczająco duży, aby samodzielnie przyjmować żywy pokarm mikro. Rodzice nie stanowią zagrożenia dla narybku – są doniesienia, że pozostawienie rodziców z młodymi sprzyja ich prawidłowemu rozwojowi.
Parametry
- pH wody: 6,0 – 7,5
- temperatura wody: 22-25˚C (w trakcie tarła 27-28˚C)
- twardość wody: 4-14˚n
Bibliografia:
- https://fishbase.ca/summary/Betta-picta.html
- „Ryby Labiryntowe” Andrzej Sieniawski. Wydanie I, Warszawa 2004
- „Atlas ryb akwariowych: Ponad 750 gatunków ryb” Wally Kahl, Burkard Kahl, Dieter Vogt, 1997
- https://akwarium.info.pl/ryby/labiryntowe/bojownik-jawajski-betta-picta
- https://www.seriouslyfish.com/species/betta-picta/?utm_content=cmp-true
Autor: Angelika Kielesińska