Gatunek bojownika odkryty w roku 1994. Nazwa łacińska nawiązuje do charakterystycznego wyglądu ryby: albus oznacza biały, natomiast margo to margines, brzeżek, zatem całość możemy przetłumaczyć jako Bojownik białoobrzeżony. Mimo łatwości w dosłownym tłumaczeniu nazwy, stosuje się wyłącznie oryginalną łacińską nazwę gatunkową.
Bardzo podobny do gatunku Betta channoides, z którym jest blisko spokrewniony w obrębie rodzaju.
Pochodzenie
Środowiskiem naturalnym B. albimarginata jest leśna rzeka Sebuku na wyspie Borneo, w części należącej do Indonezji. Rzeka ta charakteryzuje się płytkimi wodami o umiarkowanym nurcie, z dużą ilością korzeni, w tym tych należących do roślin nadbrzeżnych, oraz liśćmi zalegającymi na dnie. Woda jest miękka, czysta, ze sporą ilością garbników.
Hodowla
Bojowniki te nie należą do wyjątkowo agresywnych ryb, stąd też bez większego problemu można je trzymać w grupach lub haremach, jednak z przewagą samców. Dla kilku (5-7) osobników wystarczające jest akwarium o pojemności min. 63l, jednak dla 3-4 osobników akwarium nie powinno być mniejsze niż 45l. Największe znaczenie ma tutaj powierzchnia dna zbiornika, natomiast wysokość wystarczy, że będzie dopasowana do wysokości filtra i grzałki.
Aranżacja powinna obejmować sporo kryjówek z korzeni lub gałązek oraz roślin pływających, gdyż ryby potrzebują miejsc do spokojnego samotnego bytowania. Dobrze też dodać sporo suchych liści, np. ketapangu, dębu, buku, grabu, które nie tylko służą jako schronienie na czas tarła, ale również w miarę rozkładu są źródłem rozwoju kolonii mikroorganizmów – pożywienia dla narybku.
Bojowniki te są zwinne, szybkie i są bardzo dobrymi skoczkami – konieczne jest jak najbardziej szczelne przykrycie akwarium, gdyż potrafią wyskoczyć przez naprawdę niewielkie szczeliny (same ryby są małych rozmiarów). Trzeba również uważać przy aklimatyzacji i późniejszych podmianach wody, ponieważ bardzo łatwo wtedy o wyskoczenie ryb z akwarium.
Woda w akwarium powinna być miękka i kwaśna, o niskim pH – w granicach 5,0 – 6,5 oraz z bardzo niską twardością ogólną. Możliwe, że konieczne będzie zastosowanie wody RO, aby uzyskać odpowiednie parametry. Temperatura jaką tolerują Betta albimarginata obejmuje zakres 22-28°C, więc optymalna temperatura będzie oscylować w okolicy 25°C. Filtracja nie powinna powodować silnego nurtu, jednak mimo to dobrze natleniać wodę.
Ryby te preferują słabe oświetlenie, dlatego też warto dodać na taflę rośliny pływające. Pozostałe rośliny dobieramy wg ogólnych warunków w akwarium – można np. umieścić je w miejscach pod lampami, resztę akwarium aranżując korzeniami. W przypadku aranżacji bogatej w rośliny, dobrze jest zróżnicować je pod kątem ich wysokości i gęstości, aby naturalnie tworzyły kryjówki i szczeliny.
Betta albimarginata najlepiej trzymać w akwarium jednogatunkowym, bez towarzystwa innych ryb czy krewetek, które najpewniej staną się pożywieniem. Można dodać ślimaki, którymi ryby te raczej się nie interesują. Trzymane w grupach wykazują ciekawe zachowania i są bardzo wdzięczne do obserwacji.
Pokarm
Bojowniki te preferują pokarm żywy, wyjątkowo lubią polować, więc nawet mrożonkami mogą niestety gardzić. Z tego też powodu lepiej nie trzymać ich z krewetkami karłowatymi – nawet dorosłe osobniki z powodzeniem stają się łupem tych ryb.
Można próbować przyzwyczaić ryby do pokarmu suchego, jednak nie ma gwarancji, że się to uda. Dlatego też może być konieczne założenie własnej hodowli żywego pokarmu, np. grindala, auloforusa, artemii czy dafni.
Wygląd ogólny i rozmnażanie
Betta albimarginata osiągają niewielkie rozmiary, najczęściej między 2,5 cm a 4 cm. Zdarzają się pojedyncze większe osobniki, jednak nie jest to wyjątkowo często spotykane. Ciało jest mocno wydłużone, smukłe, wszystkie płetwy nieparzyste są zakończone półkoliście. Na pokrywach skrzelowych są widoczne pojedyncze intensywnie pomarańczowe plamy. Głowa od spodu jest czarna, natomiast od strony grzbietowej jest szaro-żółta, często z ciemniejszymi z plamkami. Ciało ciemne, często brunatne, brunatnoczerwone lub ceglaste, u samic najczęściej z widocznymi plamkami, z kolei u samców kolor jest bardziej jednolity. Również u samców na płetwach ogonowej, grzbietowej i odbytowej widoczna jest wyraźna biała obwódka, poprzedzona ciemnym pasem podbrzeżnym. Płetwy brzuszne również zakończone białym akcentem.
W okresie godowym samce przybierają kolor intensywnie ciemnoczerwony z mocno kontrastującymi białymi obwódkami płetw – można nawet odnieść wrażenie, że białe obwódki stają się wówczas szersze.
Bojowniki te, które są gębaczami, jeśli mają zapewnione odpowiednie warunki, chętnie i często podchodzą do tarła. O ile samo tarło przebiega podobnie do innych bojowników i samiec oplata samicę, która wypuszcza ikrę, o tyle w tym przypadku to samiec podejmuje ikrę do pyska i inkubuje ją przez okres 2-3 tygodni. Po tym czasie wypuszcza młode, które przebywają tuż pod taflą wody, znajdując schronienie w roślinach pływających. Jeśli inkubujący samiec nie został wcześniej odłowiony do osobnego akwarium, niezwłocznie po wypuszczeniu narybku powinno się odłowić młode do wcześniej przygotowanego zbiornika, gdyż wygłodniały i wyczerpany inkubacją samiec często zjada narybek, jakby zupełnie zapominając, że to właśnie on go jeszcze przed chwilą inkubował.
Narybek należy karmić kilka razy dziennie specjalnymi zawiesinami, np. artemią lub żywymi nicieniami mikro, stopniowo przechodząc na większe pokarmy.
Z jednego tarła Betta albimarginata można uzyskać ok. 10 młodych ryb.
Parametry
- pH wody: 5,0 – 6,5
- temperatura wody: 22-28°C, optymalnie 25°C
- twardość wody: 3-5 ˚ n
Bibliografia:
- „Ryby Labiryntowe” Andrzej Sieniawski. Wydanie I, Warszawa 2004
- https://www.seriouslyfish.com/species/betta-albimarginata/
- https://fishbase.ca/summary/27008
Autor: Angelika Kielesińska