Należy do rodziny guramiowatych i nie jest gatunkiem jednolitym jeśli chodzi o wygląd, ubarwienie oraz zachowanie. Jest to zrozumiałe jeżeli podejdziemy do niego jako do kompleksu gatunków. Badania genetyczne próbek pobranych od osobników z różnych lokalizacji wykazały, że mamy tu do czynienia z trzema, lub czterema nieopisanymi naukowo gatunkami o różnym stopniu pokrewieństwa. Niedawno wydzielono częściowo z tego gatunku Betta smaragdina sp. guitar. Betta stictos, zaliczany kilkanaście lat temu do Betta smaragdina zyskał status odrębnego gatunku. Importowanie do Europy tej rybki w celach hodowlanych rozpoczęło się w 1970 roku. Popularność w europejskich akwariach zapewniła jej przepiękna barwa, oraz delikatna budowa ciała. Łagodne usposobienie sprawiło również, że można było ją trzymać w zbiorniku wielogatunkowym. Rybka może osiągać długość nawet do 6 centymetrów. Można ją spotkać w gęsto zarośniętych, płytkich rozlewiskach, oraz spokojnych rzekach.
Pochodzenie
Gatunek zamieszkuje drobne zbiorniki wodne, takie jak rowy, stawy, pola ryżowe, przybrzeżne strefy jezior i wolno płynące strumienie północno – wschodniej Tajlandii.
Hodowla
Nasza smaragdina najlepiej będzie się czuła w zbiorniku minimum 40 litrowym. Jej spokojny charakter może pozwolić na wspólne egzystowanie z równie spokojnymi gatunkami ryb, takimi jak – razbory, kirysy, półdziobki czy małe zbrojniki. Należy pamiętać, kompletując obsadę, by do zbiornika, bojownika wpuszczać jako ostatniego mieszkańca. Mimo opisów w literaturze oraz internecie, co do hodowli kilku osobników w jednym zbiorniku, doświadczeni hodowcy zalecają trzymanie tych ryb pojedynczo. Jeśli chodzi o aranż w akwarium to należy zapewnić naszemu bojownikowi dużo kryjówek składających się z roślin, korzeni i skał. Mając na uwadze dużą ruchliwość oraz skoczność rybki, trzeba pamiętać o zachowaniu przestrzeni do swobodnego pływania i pokrywie!
Pokarm
Betta smaragdina jest rybą, która w naturze żywi się drobnymi bezkręgowcami, dlatego należy zadbać o pokarm pochodzenia zwierzęcego – najlepiej żywy lub mrożony. Suchą dietę też można uwzględnić w menu, lecz należy pamiętać, by była jak najlepszej jakości.
Dymorfizm
Różnice między samcem, a samicą można dostrzec gołym okiem. Wiadomo o co głównie chodzi – o barwę i kształt płetw. Samce posiadają brązowy kolor podstawowy z łuskami w refleksach połyskującego szmaragdu, opalizującego na ciele. Zdarzają się osobniki, które posiadają czerwone akcenty na płetwie odbytowej i ogonowej, czyniąc je wyjątkowo pięknymi przedstawicielami gatunku. Samiczki są nieco mniejsze i mają bardziej stonowane kolory.
Romznażanie
Jak w przypadku innych betta, samiec buduje gniazdko, pod którym dochodzi do tarła. Obejmuje samiczkę swoim ciałem, gdy ta wydaje ikrę. Jajeczka opadają na dno, po czym samiec zabiera je do gniazda. Młode wykluwają się zwykle po 72 godzinach w temperaturze od 25 °C do 26 °C. Po 2 – 3 dniach zaczynają pobierać pokarm w postaci pierwotniaków.
Parametry
• PH: 6 – 7,8
• Temperatura wody: 25°C – 27°C
• Twardość wody: 5 – 20 °n
Uwagi hodowcy
B. smaragdina nie różni się w hodowli od pozostałych gatunków z kompleksu splendens, w tym od udomowionych bojowników (obok Betta splendens, Betta mahachaiensis i w mniejszym stopniu Betta imbellis, jest jednym z protoplastów domowych bojowników). Podobnie jak w przypadku pozostałych dzikich gatunków z kompleksu, wykazuje mniejszą agresję wewnątrzgatunkową, niż bojowniki udomowione. Stopień jego wybarwienia zależy od parametrów wody i poziomu stresu. Ryby zrelaksowane, mające własne terytorium, bytujące w czystej, bogatej w garbniki wodzie i na ciemnym podłożu, wybarwiają się najlepiej. Optimum termiczne dla tego gatunku jest nieco niższe niż w przypadku domowych bojowników i temperatury w zakresie 25-27 stopni Celsjusza, wydają się na dłuższą metę najbardziej odpowiednie. Wyższa temperatura podnosi poziom agresji oraz tempo metabolizmu. Młode, odchowane w tym zakresie temperatur, dojrzewają później, ale rosną dzięki temu nieco większe. Rozmnażanie nie różni się specjalnie od rozmnażania innych gatunków z kompleksu. Tarło jest mniej burzliwe, ikry jest mniej, narybek mniejszy i wolniej rośnie niż w przypadku domowych bojowników. Po rozpoczęciu żerowania, narybek jest zbyt drobny żeby odżywiać się larwami solowca i wymaga startu na pierwotniakach i nicieniach bananowych. Jest też bardziej wrażliwy na obecność w wodzie produktów przemiany materii. Wymaga częstych podmian wody i czyszczenia dna z odchodów.
Serdecznie dziękuję za pomoc w utworzeniu tego opisu gatunku – Kasprowi Wawryniukowi. Jako hodowca tej pięknej odmiany bojownika, pomógł mi bardziej zrozumieć sens przyszłej hodowli, której zamierzam się podjąć.
Źródła:
1. ,,Ryby labiryntowe” – Andrzej Sieniawski. Wydanie I , Warszawa 2007
2. ,,Atlas ryb akwariowych” – Wally Kahl, Burkard Kahl, Dieter Vogt, Stuttgart 1997
Autor: Kamila Bulanda